In een heel koud land hier heel ver vandaan.

Woont een sneeuwpop in en ijsberg

Daar heeft hij een hol gemaakt, om zich te verstoppen voor de mensen.

Niet omdat hij mensen niet leuk vind, maar zij gooien hem altijd met sneeuwballen.

Daar wordt hij dik van.

De dokter sneeuwpop heeft juist gezegd dat hij niet dikker mag worden, want dan wordt hij zo rond dat hij gaat rollen.

Zodoende ontstaat er een lawine, dat is niet gezond voor de mens en sneeuwpop.

Toch lokt het hem telkens wel m naar de mensen te gaan.

Kinderen zijn zo schattig, daar kan hij lieflijk mee spelen.

 

Op een mooie dag wandelt de sneeuwpop door de heuvels vol met sneeuw.

Als hij in de verte twee jongens ziet. Ze spelen samen n de sneeuw.

Het lijkt allemaal zo leuk. De sneeuwpop wandelt er heen. De jongens kijken op.

“He moet je eens kijken een echte sneeuwpop”, roept de ene jongen, die Martin heet.

Hij is een kleine gezette jongen van elf jaar, krullend haar tot op zijn schouders en een ondeugende blik in zijn ogen.

De andere jongen, Kyle reageert, ”Oh wat leuk kunnen we met hem spelen”.

Kyle is een beetje brutale, zijn gezicht straalt dat ook uit. Verder is hij dun en lang, met kort blond haar en ook elf jaar.

Kyle stapt op de sneeuwpop af. De sneeuwpop blijft staan, wacht af wat de jongens van plan zijn.

“Wil je met ons mee doen”, vraagt Kyle.

“Wat zijn jullie aan het doen dan”, geeft de sneeuwpop als wedervraag.

“Lekker in de sneeuw aan het rollen”.

De sneeuwpop kijkt bedenkelijk, ”O nee ”zegt hij dan, “De sneeuw gaat dan aan mij plakken en dan wordt ik dik”.

“Ach dat valt wel mee, er gebeurt echt niets”, proberen de jongens hem te overtuigen.

Ze beloven hem schoon te maken, zodat hij niet dikker wordt. De verleiding is nu wel groter.

Als de jongens doen wat ze zeggen dan is er verder geen probleem, alleen moet hij de jongens vertrouwen op een mooie blauwe ogen.

De sneeuwpop moet toch even nadenken. De jongens blijven aandringen.

“Ach waarom ook niet”, besluit de sneeuwpop naar veel wikken en wegen.

Even later rollen ze samen door de sneeuw. Ze hebben grote pret.

De sneeuwpop wordt dikker, de jongens maken hem netjes weer schoon.

In het begin gaat het prima met schoonmaken, totdat ze allen allemaal in hun spel zitten.

Dan vergeten de jongens om het nog te doen. De sneeuwpop is ook nog druk aan het rollen.

De sneeuw kleeft aan hem vast. Door het drukke spelen ziet hij zelf niet hoe dik hij is geworden.

Als de sneeuwpop naar zichzelf kijkt schrikt hij, ”Jongens ik ben te dik aan het worden,” Schreeuwt hij.

De jongens reageren daar niet op. Ze schreeuwen alleen dat hij door moet rollen, omdat hij achterblijft. De sneeuwpop doet het maar, hij sust tegen over zichzelf dat het wel allemaal meevalt.

Toch is hij wel al een aardige bol. Ach maar zo snel zal er niet iets gebeuren.

Hij begint de kant van de jongens op te rollen. Al snel merkt hij dat hij geen controle meer heeft.

De jongens zien hem aan komen denderen. Ze schrikken allebei.

“Dit is niet goed”, schreeuwt Martin. Kyle brult, ”Rennen zo hard je kunt”.

De sneeuwpop veranderd helemaal in een bal, die met vreselijke vaart van de heuvel af stormt.

Gelukkig is het geen hele hoge heuvel. Anders hadden de jongens totaal geen kans meer gemaakt.

Ze rennen nu van de ijs gladde heuvel af, met moeite blijven ze op een voeten staan, al glijden die alle kanten op. De gigantische bal wat het al is geworden, zit hen op de hielen. Dan glijdt Kyle uit.

 

De sneeuwbal dendert over hem heen, door de kracht van de sneeuwbal wordt hij mee gezogen.

Hij maakt nu deel van de sneeuwbal uit. Martin is nog steeds hard aan het rennen.

Hij weet niet wat er met zijn vriendje is gebeurt. Als hij bijna onder aan de heuvel is, valt pardoes de sneeuwbal op hem en wordt hij bedekt onder het sneeuw. Er valt een stilte, in het de sneeuwbult zie je verder ook geen beweging.

Al gauw komt er toch verandering, twee hoofden komen uit het sneeuw.

“Wow dat was heftig, ”gooit Kyle eruit

“Ja zeg dat wel, ”antwoord Martin nog helemaal beduusd.

Opeens horen ze geluid uit de sneeuwbult. Het is de sneeuwpop.

“Gooi die sneeuw van mij af”. Draagt hij op. De jongens doen direct wat hij zegt.

Als ze de sneeuwpop weer tevoorschijn hebben getoverd, is die niet erg blij.

“Jullie zouden mij schoonmaken, dit had veel erger af kunnen lopen”.

De jongens geven nu ook wel toe dat zij ook erg geschrokken zijn, maar dat het niet alleen hun schuld was. Ze beloven wel de volgende keer beter op te letten.

De sneeuwpoppen dokter heeft het toevallig ook zien gebeuren. Hij komt kijken of alles in orde is.

Als hij ziet dat het goed gaat, spreekt hij allerdrie toe, of ze hun lesje hebben geleerd.

Om voorzichtig te zijn, als iemand aan geeft kwetsbaar te zijn, niet zijn grenzen uit te testen.

 

De sneeuwpop en de jongens besluiten maar om iets anders te gaan doen.

Iets wat de sneeuwpop niet in gevaar brengt. Als het donker wordt lopen de jongens samen naar huis.

Ze nemen afscheid van sneeuwpop.

Alle twee nog vol van het avontuur wat ze hebben beleeft, maar wel wat hun geheim blijft met een wijze les

 

 

© Ralph Mulder 5-12-2016