Te laat werdt ze gevonden

Verwelkte bloemen naast een paaltje langs de straat

Een verloren plek waar veel verdriet heeft geleden

Troosteloze blikken hebben het achtergelaten

De dader die keihard is doorgereden

Dood vond hier een jong meisje

Blij was ze op weg naar huis

Geen zorgen over wat komen zou

De zonnestralen speelde met de glinstering van haar ogen

Niets vermoedend komt er een einde aan haar rit

Een klap die alles in één klap heeft gebroken

De bloeddruppels vallen op het gras

Alleen gelaten, glijdt haar leven weg

Deze ijskoude kilte bedek je niet onder het gewas

Ziels alleen in een verloren gevecht

Tragisch, wie is hier toe in staat

Wie balanceert in deze kwaad

Een man heeft een paar biertjes gedronken

Voelde zich totaal niet beschonken

Stapt zijn auto in, rijdt met volle vaart door de straat

Ziet de fietser iets te laat

Hij kan niet stoppen knalt er tegenaan

Het kost zijn kop, als hij er bij stil gaat staan

Harteloos, gevoelloos zijn eigen hachje reddend rijdt hij door

Op het zelfde moment dat het jonge kind haar leven daar verloor

Te laat werdt ze gevonden

Geen reddende engel heeft de heer gezonden

Verdriet in de harten van haar liefhebbende

Het paaltje blijft altijd een pijnlijke plaats

Van binnen zullen we het nooit kunnen begrijpen

Het verlies, onterecht, machteloos en boos

Alleen omdat zo’n eikel zijn domheid, voor het verstandelijke verkoos

Het leed blijft telkens terug komen

Zolang idioten met drank hier niet voor schromen

Dat er telkens nog slachtoffers blijven vallen

Als eigen rechter zal je die idioten neer knallen

Maar er blijkt alleen een gebroken, machteloos gevoel bestaan

Je moet met het verdriet van het verlies zien door te gaan

© Ralph Mulder 11-04-2010