De woorden mogen misschien deugen
De woorden mogen misschien deugen
Maar de waarheid blijft een leugen
De context van rakende zinnen worden vermeden
De lasten worden netjes omweggesneden
Rechtstreeks buigen we ons naar een onbegaanbare omheining
De werkelijkheid wordt weg gestraald door een verkleining
Sluit u ogen wat voor u ligt
De handen heeft u in uw oren en voor uw gezicht
Hoe kan de wereld tot een nieuw klimaat komen
Hoe steek ik mijn handen uit naar de gevallen vromen
In een mist waar geen uitzicht is
Zijn alle gezegdes uiteindelijk allemaal mis
Ik wil uitstrekken naar verandering
Maar men is doof voor elke handeling
Gecensureerd wordt je stem weg gevaagd
De schreeuw uit het hart, bitter hard opgejaagd
Wie durft de deuren te breken
De mensen met de waarheid te steken
Laat onze tongen niet worden vastgebonden
Want er zijn al zoveel zielen in het niets verslonden
Gekwetste hart omdat een woordje je zeer doet
Gekwetst persoon omdat door de pijn je leven er niet meer toe doet
Spreek de zinnen zoals ze zijn
Bespaar me de leugens op het zogenaamd heilig terrein
Hoeveel lieve kinderen hebben hun leven afgebroken
Omdat over het punt van hun verdriet niet werd gesproken
Alleen gelaten in niemandsland
Want de schepper had toch alles in de hand
Mijn hart huilt om de gebroken zielen
Het begrenst mij, want ik weet niet voor welke God ik moet knielen
Kinderen lief en teer
Hebben door onderdrukking van een vreselijk geheim, geen leven meer
De boel moet gaan veranderen
Blijf niet je vinger uitsteken naar anderen
Haal de waas van je gezicht
Zie de vernietiging wat bij de kleine zielen is aangericht
Zij kunnen dit niet alleen weg stoppen
Je mag dit kwaad niet vroom weg droppen
Kom, laat je tong weer spreken
Voor eens en altijd deze doofpot breken
© Ralph Mulder 08-03-2010
