Ach je bent toch maar een psychisch patiënt

De sterren verkleuren niet

Als de rode maan mijn nacht verbleekt

Niemand toont het gras

Wat de volgende dag is gegroeid

Mijn ogen staren naar een leeg vel

Van een veel te dik geschreven boek

Dan ben ik gewapend met de capaciteit

Van hoe raak ik de totale inhoud kwijt

Gewezen naar het circus achter mijn ogen

Vervliegen de realiteitsgolven

Bedolven onder een massa geestelijke puin

Waar ik telkens opnieuw intuin

Mocht een ander mij niet begrijpen

Voel ze echter achter mijn rug hard knijpen

Wijzen cynisch op mijn beperkingen

Met de liefdevolle opmerking

‘ach, je bent toch maar een psychisch patiënt’

Maai ik nu keihard de koppen van het verdorde gras

Pluk de bladeren van de bovenste tak

Want ondanks mijn handicap

Zit ik vol met toekomstdromen

De kritiekhekken zullen mij dat niet beletten

Zal zelf mijn voeten op het dunste ijs zetten

Want breken zal het niet

In mijn waarde dragen zelfs de waterplanten mij en het riet

Want men mag mij goed begrijpen

Dat ik klaar lig te rijpen

Wijs je nu trots op mijn talenten

Zodat ik een ieder goed in kan prenten

‘ Dat ik veel meer ben dan alleen maar een psychisch patiënt’

© Ralph Mulder 08-02-2011