De verborgen doos

Als kleine jongen stopte ik alle complimenten

In een dichte doos

Ik sloot hem af

Keek er verder niet naar om

Om zo mijn leven te gaan leiden

Die mijn zelfvertrouwen begon te stelen

Strijden, lijden door wat ik niet kon plaatsen

Tot mijn eigen ik tegen mijn schenen begon te trappen

Vulde mijn geest zich met zware klappen

Geenszins wist ik mijn pad te betreden

Kneden mijn handen niet meer de mooiste schalen

Psychisch gebrek maakte mij zwak

Raakte de dwaalsporen mijn veloren hart

Wie was ik als kind

Waarom was ik nu zo blind

Gevangen in een valkuil

Gegraven door mijn eigen problemen

Die mijn ondergang wil claimen

Wie wijst mij weer naar de levensdraad

Wat mij bevrijdt van dit verslindende kwaad

Ik loop naar de zolder

Waar ik tegen een grote doos aan stoot

Verdwaast kijk ik naar het stoffige ding

Vaag erken ik hem van vroeger

De waarde die het kan hebben besef ik niet

Maar ik besluit hem te openen

Kijk met grote ogen van verbazing naar de inhoud

Kristallen twinkelen in mijn ogen als goud

Ik pak een kristal

Hij toont mij de waarde van mijn schoonheid

Een ander kristal

Toont mij de waarde van mijn innerlijke kracht

Mijn geest ontdekt

Dit zijn de complimenten van toen ik klein was

Ik had ze weggestopt

Nu zijn ze ontwikkeld als kristallen

Die mij een zorgende waarde weergeven

Die ik was kwijt geraakt in dit leven

Ondanks mijn zwakheden

Mag ik zijn wie ik ben

Stralen kristallen in mijn geest

Omdat ik altijd uniek ben geweest

 © Lightwarrior.nl