Niemand kent jouw diepste wezen

Je loopt over straat

Het lijkt of iedereen naar je staart

Alles wat het ook lijkt

Maar een ieder weet dat je niks hebt bereikt

Jouw gevoelens knopen je op

Je leven staat zo vaak op de kop

De wereld lacht je uit

Het is net of je steeds tegen bergen stuit

In een waan hoor je stemmen

Ze kunnen je niet temmen

Ze lijden je op verkeerde sporen

Je wilt het niet horen

Lopend patiënt met een glimlach

Verdoezeld de strijd die telkens op je wacht

Niemand kent je diepste wezen

Maar je hebt voor de wereld zoveel te vrezen

Het gevecht is steeds van binnen

Het gevoel dat je niet kunt winnen

Beelden maken je bang

Wat duren de nachten toch lang

Angst voor wie je bent

De vrees dat je, je zelf niet kent

Is de hele wereld je vijand

Wanneer sta je aan de goede kant

Angst wordt meester van de strijd

Achtervolging is het gene wat lijdt

Niemand laat je met rust

Wie is het die deze leed sust

Lopend patiënt met een glimlacht

Verdoezeld de strijd die telkens op je wacht

Hoe verlos je, je zelf van deze pijn

Naar welke plek raast de laatste trein

Zie de wereld ziet niet jouw pijn

In de mensen massa ben je heel klein

Je mag wezen wie je bent

Pak een betrouwbare hand en zie het went

Je bent niet alleen

Je bent uniek als iedereen

De angst zal langzaam verdwijnen

Dan zal de zon voor jou schijnen

© Ralph Mulder 19-11-2008