Gedichten (psychiatrie)

Stil in een hoek voor je uit te turen

Seconden die wel uren lijken te duren

Verborgen in je eigen denkvermogen

Weg uit de wereldse druk gezogen

De gedachtes spelen het spel

Nu even niks, andere momenten komen wel

Laat alles even van je afstromen

Om zo dichter bij jezelf te komen

Als de wind door je haren blaast

Kijken je ogen vragend en verdwaasd

Jij bent niet hier op deze plek

Ondanks dat ik duidelijk je aanwezigheid merk

Waai op de wolken naar een nieuw begin

Verlies alle nare en pijnlijke herinnering

Sla je vleugels open en bekijk het van boven

Leer in je eigen kunnen te geloven

Al dwaal je soms in een wereld waar niemand je ziet

Er is niemand die jouw innerlijke vrijheid verbiedt

Wolkjes dansen om jouw oren

Geestelijk ben je in jezelf totaal verloren

De deur naar geborgenheid staat op een kier

In je hart geeft een lieflijke klank je vertier

Weg van alles wat je gedachte zo vaak bezig houdt

Je eigen ik is een gevoel waar je uren doelloos op kauwt

Niemand mag dit moment weg nemen

Bij indringende geluiden is dit moment al plotseling verdwenen

Een regendruppel verfrist je gemoed

Toch voel je niet de kracht die binnen in je wroet

Je staat hier voor mijn aangezicht

Toch ben je niet hier, maar ergens verborgen in het licht

Voer mee met de wind die alsmaar verder gaat

Niks is wat in jouw weg staat

Kijk met de ogen van een adelaar

Want hoe hoog je ook bent, er is geen gevaar

Al kan niemand je op dit moment bereiken

Hemelse heerlijkheid zal op je neer strijken

Ogen kunnen het niet zien

Verklaren doen we het misschien

Maar onze geest neemt ons mee

Op reis naar hoopvolle uitputtelijke zee

Waar niemand binnen kan dringen

Wat je hart doet zingen

Je vrij zet van alle zorgen

Een nieuwe glans geeft op de volgende nieuwe morgen